Gouden Pollepel 2012
De Gouden Pollepel - Les Copains
Voor de rubriek De Gouden Pollepel bezoekt en beoordeelt het AD wekelijks een restaurant in de regio. Klik hier voor het pdf bestand (2 Mb).
Een bezoekje aan Les Copains betekent een terugkeer naar een voormalige winnaar van De Gouden Pollepel. In 2003, het jaar dat het restaurant aan de Breestraat de deuren opende, ontvingen chef-kok Eric Ketel en partner Debbie Schomaker de culinaire onderscheiding.De prijs betekende een droomstart voor Ketel, die eerder zijn sporen had verdiend bij onder meer De Zoute Zoen en Seinpost, voordat hij zijn eigen zaak in Delft opende.
Veel is hetzelfde geblevenin die bijna 10 jaar. Les Copains oogt nog immer sfeervol en een tikje chic, de nadruk ligt net als toen op visgerechten en in de half open keuken levert Ketel nog steeds indrukwekkende prestaties, zo zal blijken.
VAnwege RestaurantWeek kan er niet à la carte worden besteld, vandaar dat eetpartner Olle en ik Ketel de vrije hand geven door te kiezen voor een all-inmenu, inclusief aperitief, vier gangen, wijn-arrangement en koffie (Euro 67,50).
Vanaf het eerst hapje tot en met het laatste slokje worden wij in de watten gelegd, niet alleen culinair, maar ook qua gastvrijheid. Om met dat laatste te beginnen: de bediening is alert, niet opdringerig, vriendelijk en kundig. De wijnspijscombinaties zijn stuk voor stuk voltreffers en wat op onze borden ligt is onveranderlijk van hoog niveau.
Eerst zijn er scampi's met truffel op ragfijn gesnedenwitlof en appel. Een ongecompliceerde maar tongstrelend geheel, waarin zoete, aardse, zilte en bittere tonen tot bloei komen. De tweede ronde is vergelijkbaar niveau: de beste coquilles in tijden ( Olle vindt dat één schelpdier te lang is gegrild), romige spatzli (kleine noedels) en geurige basilicumolie: heerlijk.
Ook de hoofdgerechten zijn uitmuntend. Een mooi moot, krokant op de huid gebakken dorade, paddenstoeltjes, in knapperige reepjes gesneden peultjes en een mousseline van knolselderij; alles is even goed. De einige concessie aan modernisme is de schuimige kreeftensaus, die ondanks de luchtige consistentie (gelukkig) intens smaakt.
Want dat moet wel gezegd: in Les Copains heeft de tijd stilgestaan. Ketel doet niet aan schuimpjes, geleitjes en zalfjes, hij negeert oosterse invloeden en kookt rechtdoorzee klassiek Frans.
Traditioneel zijn ook de nagerechten. Olle geniet van vier prima kazen met notenbrood en appelstroop, voor mij is er vanilleparfait, gepocheerde peer en amandelcrumble. Toetjes zijn niet de specialiteit van Ketel, maar ook hier laat hij geen steek vallen. Bijna een decennium zo's hoog niveau handhaven, het is een prestatie van formaat.